Film Barbary Miller i Philipa Delaquisa to wyjątkowe medytacyjne doświadczenie filmowe będące eksploracją filozofii XIV Dalajlamy. W intymnej rozmowie człowiek, który postrzegany jest jako największy ambasador współczucia, zabiera widzów w podróż do źródła szczęścia.

Producentem dokumentu jest słynny amerykański aktor i przyjaciel Dalajlamy – Richard Gere.

W KINACH OD 23 MAJA 2025 

Urodzony w chłopskiej rodzinie Tenzin Gjaco na XIV Dalajlamę został intronizowany w wieku niespełna pięciu lat. W trakcie kolejnych dekad, naznaczonych przemocą i wieloma konfliktami zbrojnymi, niestrudzenie działał na rzecz pokoju i ochrony naszej planety. Dzięki swojej inteligencji, wiedzy, ale i wielkiemu poczuciu humoru przez lata przekonywał o wyborze drogi do zbudowania zrównoważonego i dostatniego społeczeństwa. W 1989 roku uhonorowany został Pokojową Nagrodą Nobla.

W KINACH OD 11 PAŹDZIERNIKA 2024

Nagrodzony Złotym Niedźwiedziem na ostatnim festiwalu w Berlinie film Nicolasa Philiberta to dokumentalna lekcja empatii, pasji i pokonywania własnych ograniczeń. Z jednej strony to niespieszna obserwacja niewielkiej społeczności pacjentów oraz opiekunów ośrodka Adamant, z drugiej przejmujący obraz pogarszającej się kondycji psychiatrii we Francji.

W KINACH OD 6 PAŹDZIERNIKA 2023

Zacumowany od lipca 2010 roku na prawym brzegu Sekwany paryski Adamant to wyjątkowe miejsce. Ta osobliwa pływająca konstrukcja mieści w sobie ośrodek opieki dziennej dla dorosłych cierpiących na różnego rodzaju zaburzenia psychiczne. Trafiających tam ludzi dzieli wiele, od życiowej historii, przez status społeczny czy wiek, łączy natomiast to, że każdy z nich potrzebuje pomocy.

Laurent Geslin, ceniony na całym świecie fotograf dzikiej przyrody, ostatnie lata poświęcił obserwacji rysiów, czego efektem jest zrealizowany film „RYŚ. KRÓL PUSZCZY”.

W KINACH OD 12 MAJA 2023

Laurent Geslin, ceniony na całym świecie fotograf dzikiej przyrody, ostatnie lata poświęcił obserwacji rysiów, czego efektem jest zrealizowany film „RYŚ. KRÓL PUSZCZY”.

W KINACH OD 12 MAJA 2023

Reżyser odwiedza różne miejsca na ziemi, pokazując, jak dużą rolę może odgrywać joga w życiu osób różnych kultur.

W KINACH OD 19 CZERWCA 2020

Tuż po czterdziestce życie Stephane’a Haskella, utalentowanego fotoreportera i dokumentalisty, stanęło na głowie. Mężczyzna, u którego zdiagnozowano ciężką chorobę, został sparaliżowany. Tam, gdzie lekarze bezradnie rozkładali ręce, a tradycyjna medycyna nie dawała wielkich nadziei na powrót do zdrowia, szansa niespodziewanie pojawiła się za sprawą jogi.

Przełomowym momentem było dla Haskella spotkanie z Teresą Poulsen, za namową której zgłębił nie tylko tajniki, ale i filozofię, jaka kryje się za jogą. Stopniowo ból, zniechęcenie i brak cierpliwości zastępowała coraz większa wiara oraz empatia w stosunku do ludzi pokrzywdzonych przez los podobnie jak reżyser. To właśnie z tych inspiracji narodziła się idea nakręcenia dokumentu, będącego połączeniem osobistej historii z szerszym spojrzeniem na fenomen jogi.

By go w pełni zrozumieć, Haskell wyrusza w podróż po świecie, odwiedzając miejsca, jakie pewnie nie przyszłyby nam w tym kontekście do głowy. Od celi śmierci w słynnym amerykańskim więzieniu San Quentin po Kenię, gdzie – jak się okazuje – Masajowie praktykują jogę od wieków. Rozmawia z parą Żydów, którzy drogę do judaizmu odnaleźli poprzez jogę. Te doświadczenia pozwalają reżyserowi spojrzeć z nieco innej perspektywy nie tylko na zachodnią kulturę, ale i własne życie.

Kiedy dorośli bawią się w dom, wtedy to dzieci muszą szybko dorosnąć. 14-letnia Ola zajmuje się domem, opiekuje ojcem, niepełnosprawnym bratem i dba o relacje z mieszkającą osobno matką, ale przede wszystkim stara się na powrót złożyć rodzinę w całość.

Żyje nadzieją, że uda się ściągnąć matkę do domu. Pretekstem do spotkania z nią jest komunia święta 13-letniego Nikodema. Ola bierze na siebie całą odpowiedzialność za przygotowanie idealnej rodzinnej uroczystości.

„Po kilku pierwszych spotkaniach z Olą, Nikodemem i ich ojcem, wiedziałam, że chcę zrobić film o sile bezwarunkowej rodzinnej miłości, o więzach, które łączą na zawsze” – mówi Anna Zamecka, reżyserka filmu „Komunia”. – „We wnętrzu ciasnego mieszkania – gdzie wszystko ginie, psuje się i sypie – zobaczyłam troje ludzi związanych ze sobą tak mocno, że gest jednego z nich natychmiast powodował lawinę reakcji: od złości, przez strach, po powstrzymywane wzruszenie. Był tylko jeden sposób na sfilmowanie tego nagromadzenia przedmiotów i emocji: kamera musiała stać się czwartym członkiem rodziny”.

„Komunia” odkrywa piękno w odrzuconych, siłę w najsłabszych, potrzebę zmiany tam, gdzie nic na nią nie rokuje. To przyspieszona lekcja dojrzewania, która uczy, że żadne porażki nie są ostateczne. Szczególnie tam, gdzie idzie o miłość.

„Komunia” jest dla mnie o RODZINNEJ WIĘZI„- mówi Izabela Łopuch, producentka i szefowa produkcji HBO Polska. – „Nie tej, której ilustracją na obrazku jak z katalogu czy reklamy, są „szczęśliwi ludzie”, a ich szczęście oznaczają piękne meble, przestronne wnętrze, wypolerowane na błysk owoce na stole. WIĘŹ to co innego. To coś, czego się nie da oszukać – ani wytworzyć sztucznie, ani przeciąć. To coś, co żyje w nas od urodzenia do śmierci. Ewoluuje, zmienia, zmusza do myślenia o sobie w relacji z innymi. Subtelność i wnikliwość, z jaką Ania pokazała tę więź w rodzinie bohaterów, wzrusza mnie i przypomina, że najważniejsze co mamy, to ludzie obok.”

Światowa premiera „Komunii” odbyła się na MFF w Locarno, gdzie film otrzymał GRAND PRIX Semaine de la Critique dla najlepszego filmu. Swoją polską premierę miał natomiast na Warszawskim Festiwalu Filmowym, na którym zdobył Grand Prix dla najlepszego dokumentu.

Obraz zdobył także nagrody w Bratysławie, Mińsku oraz Lipsku.”Komunia” jest pełnometrażowym debiutem reżyserki Anny Zameckiej, która jest również autorką scenariusza, współproducentką oraz montażystką. Film został wyprodukowany przez HBO Europe, Wajda Studio oraz Otter Films we współpracy z MX35 przy wsparciu PISF. Jego producentkami są Anna Wydra, Anna Zamecka, Zuzanna Król, Hanka Kastelicova oraz Izabela Łopuch.

W KINACH od 14 PAŹDZIERNIKA

Ambitny debiut dokumentalny Kiryła Nenaszewa stawia pytania niezwykle ważne nie tylko dla Rosjan. Kim właściwie jest dziś Władimir Putin dla rosyjskich obywateli? Dlaczego Rosjanie zdają się nie chcieć zmian? I czy era Putina będzie trwać wiecznie?

Zobacz, do czego prowadzi nadmiar władzy w rękach jednego człowieka Film opowiada o spacyfikowaniu przez rosyjskie władze ruchu protestacyjnego, który powstał w ramach sprzeciwu wobec sfałszowania wyborów do Dumy w grudniu 2011 roku.Zdjęcia rozpoczęły się właśnie w wyborczym grudniu, zaś zakończyły 6 maja 2012 roku, w dniu rozbicia przez OMON demonstracji opozycji na Placu Błotnym.

Dokument prezentuje m.in. postać młodego opozycjonisty Wsiewołoda Czernozuba, który planował protesty aż do skutku, został jednak zmuszony do opuszczenia Rosji. W tej chwili mieszka na Litwie. W filmie podjęty jest także temat podziału rosyjskiego społeczeństwa. Czy frakcje pro- i antyputinowska potrafią nawiązać dialog i znaleźć płaszczyznę porozumienia?

Carlos Saura, reżyser niezapomnianych arcydzieł „Flamenco, flamenco”, „Nakarmić kruki” czy „Carmen”, zabiera widzów do serca argentyńskiej muzyki. Twórca staje z kamerą w miejscu, gdzie przecinają się szlaki przeszłości, teraźniejszości i przyszłości. Tradycyjne ludowe melodie mieszają się z popularną muzyką, a artyści zastanawiają się, jaka jest przyszłość tej sztuki.

W „Argentynie” pojawiają się najważniejsze zespoły i artyści tamtejszej sceny. Ich taniec, śpiew i debaty stają się dla twórcy fascynującym spektaklem. Bohaterowie poruszają się pośród luster, które pozwalają przyjrzeć się, jak dopracowane i przemyślane są ich ruchy. Tu nie ma przypadkowego gestu ani fałszywej nutki.

Wrażliwość reżysera pozwala mu wydobyć z argentyńskiej kultury jej esencję: żywiołowość, dynamikę, emocjonalność, gorącą krew, a także erotyzm i magnetyzm. To doskonała alternatywa dla tych, którzy znudzeni są banalnością i powtarzalnością programów w rodzaju „Taniec z gwiazdami”. Z „Argentyny” o tytułowym kraju widzowie dowiedzą się więcej niż z najlepszego przewodnika po. Saura dowodzi, że tylko przez zagłębieniem się w kulturę, która ukształtowała naród, można ten naród poznać.

Carlos Saura oferuje nam podróż do serca Argentyny – Quentin Chirol, Abud De Cine

W KINACH OD 2 WRZEŚNIA

Lampedusa to malutka wyspa leżąca pomiędzy Afryką i Europą. Terytorialnie przynależy do Włoch. W ciągu roku dobija do niej ponad 150 tys. uchodźców z Afryki, ludzi szukających schronienia przed wojną i głodem. Wielu z nich nie dociera do celu. Prowizoryczne łódki i przegniłe tratwy toną, pozbawiając życia setek osób.Rosi przypatruje się życiu na wyspie bez oceniania postaw imigrantów oraz tych, którzy zdecydują o ich dalszym losie (niektórzy, najczęściej mieszkańcy Tunezji, zostaną odesłani do ojczyzny).

Reżysera interesuje, kim są ludzie masowo przybywający na Lampedusę. Uwagę poświęca zarówno Afrykańczykom, jak i autochtonom. Problemy pierwszych kontrastuje z problemami drugich, podobnie robi z ich priorytetami życiowymi.Jednych i drugich udaje nam się poznać. Przy okazji dowiadujemy, jak różnią się ich definicje pewnych terminów, jak choćby miejsca na ziemi, domu czy ojczyzny.

Rosi nie stawia na spektakularność. Woli powoli, lekko, bez fajerwerków dotrzeć do tego, co pomijają sensacyjne media. „Fire At Sea” nareszcie pozwala nam przekonać się naocznie, kim są ci, o których huczą gazety i Internet, a o których tak naprawdę nic nie wiemy.

„Rosi zapewnia nam wartościowe i przejmujące spotkanie.” – powiedziała w Berlinie przewodnicząca jury Meryl Streep. – „To film niezbędny i ważny, pokazujący, jak wielką rolę może odegrać dziś dokument.”

Po dwóch latach, jakie reżyser spędził w minivanie, powstała „Rzymska aureola” – dokument, który poszerza horyzonty i zmusza, by zatrzymać się w miejscu, którego większość z nas nawet by nie zauważyła. Tytuł oryginalny filmu – „Sacro GRA” pochodzi od skrótu GRA, oznaczającego Grande Raccordo Anulare, czyli 68-kilometrowa obwodnica wokół Rzymu.

Co można zobaczyć, gdy na chwilę zatrzymamy się w okolicach tej trasy? W dzień sznurki samochodów, w nocy nieco abstrakcyjne taśmy zlewających się ze sobą, kolorowych świateł. Gianfranco Rosi dostrzega tu jednak coś więcej i pokazuje nam życie w cieniu bezosobowych, betonowo-asfaltowych konstrukcji. Pod spodem toczy się pełne kolorów, arcyciekawe życie. Dzięki niemu poznajemy pełnokrwistych bohaterów, którzy nie dają o sobie zapomnieć na długo po seansie filmu. Zatrzymujemy się, by poznać kolejno: ojca i córkę – mieszkańców maleńkiej kawalerki, emerytowaną tancerkę erotyczną, ratownika medycznego, poławiacza psikorzy oraz mężczyznę, który przychodzi na ratunek umierającym drzewom. Czy tych ludzi coś łączy czy są między nimi tylko różnice? Na pewno droga szybkiego ruchu jest kontrastem dla ich losów.

Biografia niejednego utknęła w martwym punkcie lub jest pisana w rytmie tak powolnym, że nikt w mieście o nią nie dba. Z dala od miasta, jakie znamy ze wakacyjnych pocztówek, rozgrywają się małe radości i dramaty, jakich nigdy byśmy się nie spodziewali. Rosi z czułością opowiada o tym, co najciekawsze, najbardziej intrygujące i wciąż tajemnicze.